Traag maar gestaag takelt het af – het vlees rond onze botten – het vlees gekregen voor één enkele reis. Bij leven en bij welzijn wordt het vlees tegelijkertijd mishandelt en verwaarloosd, geprezen en bewondert. Tijdens en na het sterven wordt er om vergeving gebeden en om genade gepreveld. Bij het beëindigen van elke reis, bij het afbreken van elke begonnen tocht lonkt het lange rusten, het bijkomen van vele inspanningen, het verpozen tussen gelijkgestemden. Wat ieder van ons rest is een laatste zoektocht naar een slaapplaats in een bed van aarde of een ledikant van steen. Ons lichaam laat zich gewillig het vlees ontnemen, terwijl ons denken zich hardnekkig in beweging zet en krampachtig in discussie gaat met metgezellen van allerlei allooi. Met het sterven eindigt het leven, niet of nauwelijks.