Alles wat ik in de filosofie onderzoek, kan ik terugvinden in de volgende parafrase

De mensheid ontwikkelt door zich te 'belichamen' in de tweelingsystemen van

1. denk-vormen, gedragen door taal en andere semiotische systemen die erdoor zijn mogelijk gemaakt, en

2. materiële vormen, verwezenlijkt door de 'opwerking' van materie en haar transformatie in gereedschap, omvattingen, en gecontroleerde processen van alle soorten.

Beide werken een spel uit van naderbij brengen dat tezelfdertijd afstanden schept.

Het is om die reden dat ik mijn brood zoek bij Ernst Cassirer, de "laatste filosoof van de cultuur" en als dusdanig vader van een filosofie rond denkvormen die geen reductie brengt naar de wetenschap (zoals de Weense kring probeerde), of naar taal of de directe, intense levenservaring (zoals allerhande continentale filosofie en procesfilosofie). Het is om die reden dat ik Cassirer gebrekkig vind en wil aanvullen in de aspecten van de filosofie van technologie. Heidegger gaf hier de ...

Het heilig huisje wetenschap, bestaat dat nog? Dat is een vraag die een lezer best beantwoordt voor hij aan dit boek begint (want eigenlijk is dit de kern van dit boek). Een snelle repliek kan zijn: dat niemand tegenwoordig nog gelooft dat de wetenschap een zoektocht is naar een absolute waarheid, en dat 'aan wetenschap doen' een menselijke praktijk is zoals alle andere. Die dan ook fouten kan maken, en dan komen we bij zoiets als het veelgeciteerde paradigma van Kuhn, dus dat wetenschap ook bepaald wordt door cultuur enzoverder.

Rudolf Boehm markeert de 'enige' overgeleverde zin van Anaximander als het moment van besef dat de dood een noodzakelijk iets is in een leven van (elke) mens. Daarvoor was dood wel aanwezig maar meer een toevallig verloop: je werd geveld door ziekte, oorlog, iets dergelijks. Maar bij Anaximander is er geen toeval meer aan:

Waaruit echter de dingen het ontstaan vinden, daarheen gaat ook hun vergaan volgens de noodzakelijkheid; want ze betalen elkaar straf en boete voor hun laagheid, na de vastgestelde tijd.

Boehm wijst spitsvondig op het feit dat alleen deze zin is overgeleverd, en nogmaals overgeleverd, door de tijdgenoten van Anaximander en mensen daarna. Boehm verklaart dit overigens als een 'voor wat hoort wat'-proces.

Zo is alle architectuur eigenlijk enkel 'monumentaal' doordat ze bestendig een gedenkteken voor de menselijke behoefte aan een tijdelijk overleven op aarde opricht.

Rudolf Boehm, p.41, Schets van een poëtiek Wie ooit een ruïne is 'in'-gewandeld kan zich hier wel iets bij voorstellen.