Een marsmannetje en Tom Boonen
Heeft u al eens een marsmannetje ontmoet? Ik namelijk wel, daarnet zelfs nog. Ineens dook het op, vanuit het niets. Plots stond het naast mij, en zei 'hallo, ik ben een marsmannetje'. 'Een marsmannetje?' zei ik, 'ga maar weg, of je verpest mijn credibility op filosofie.be.' 'Ja maar,' verdedigde het zich, 'ik ben een hypothetisch marsmannetje. Ik ben er zo ééntje die af en toe opgevoerd wordt om de aardse zaken vanuit een ander standpunt te beschouwen, zodat de meest vanzelfsprekende dingen ineens toch maar een beetje raar _lijken. En ik weet dat je zin hebt om iets te schrijven over dat gedoe met Tom Boonen, maar je je afvraagt of je daar nu werkelijk je tijd moet aan verspillen. Veel liever zou je iets schrijven over Pessoa of Schopenhauer. Bovendien heb je nu wat drank achter de kiezen, maar niet teveel, dus het is het uitgelezen moment om toch maar eens de triviale weg op te gaan, zodat je achteraf een excuus achter de hand hebt dat eigenlijk geen excuus is, maar toch bruikbaar genoeg blijft.' 'Verdomd, je hebt gelijk,' zei ik, 'vooruit dan maar: Tom Boonen en de coke. Wat wil je weten?' Marsmannetje: Vertel me eens, alwetende aardbewoner wiens zelfbeeld wat groeit na het nuttigen van enige glazen alcohol, waarom spenderen de media de laatste tijd zoveel ruimte aan de man genaamd Tom Boonen? Ik: Dat is vrij eenvoudig uit te leggen. Die jongen is bij een dopingcontrole betrapt op coke, en aangezien hij een voorbeeldfunctie heeft, kan dat niet door de beugel. We weten natuurlijk niet of hij die coke al dan niet met opzet opgesnoven heeft, of erin geluisd is, maar als hij die verboden geestverruimende middelen met voorbedachte rade gebruikt heeft, dan heeft hij misbruik gemaakt van zijn bevoorrechte positie. Marsmannetje: Dat begrijp ik niet helemaal. Je zegt dat Tom Boonen een voorbeeldfunctie heeft, maar wat betekent dit? Ik: Dat wil zeggen dat hij door enorm veel mensen bewonderd wordt, en deze hem vervolgens ook weleens imiteren. Sommigen zullen net als hem snel willen fietsen, anderen zullen zijn kledingstijl of kapsel imiteren. Dat varieert weleens. Marsmannetje: En hoe komt het dat mensen deze Tom Boonen bewonderen? Wat doet hij of heeft hij gedaan opdat hij deze voorbeeldfunctie kon verkrijgen? Ik: Wel, zoals ik zei: hij kan enorm snel fietsen. Marsmannetje: Fietsen? Ik: Welja, een fiets is een vervoermiddel. Het brengt je van punt A naar punt B. Het gaat sneller dan wandelen, maar is goedkoper dan met de auto rijden. Je moet er wel enige fysieke inspanning voor opbrengen: kijk, (ik zoek snel een afbeelding van een fiets via 'google afbeeldingen'), dit is het zadel waarop je zit, en langs de zijkanten heb je een paar pedalen waarop je met je voeten moet duwen. Hoe sneller en krachtiger je dit doet, hoe sneller je vooruit gaat. Marsmannetje: En wie hier goed in is, wordt daarvoor bewonderd? Ik: Zo is dat. Mensen houden van competitie. Het zorgt ervoor dat we ons goed voelen over onszelf. In het beste geval hebben wij een persoonlijke sympathie voor een bepaalde sporter, omdat we houden van de manier waarop hij zijn discipline beoefend, in het slechtste geval supporteren wij gewoon voor diegene die afkomstig is van hetzelfde stukje grond als het onze. In elk geval voelt het een beetje aan alsof we _zelf _winnen. Het is een beschaafdere vorm van oorlog voeren, en wordt al eeuwenlang gebruikt, ook in tijden van oorlog. Zo hadden de oude Grieken, het richtpunt voor elke beschaving, ook al hun Olympische Spelen waarop ze konden juichen voor hun favoriete bokser, worstelaar, speerwerper,... Marsmannetje: Maar hoe komt het dat jullie je goed voelen als _iemand anders _wint? Ik (slaak een diepe zucht): Daar bestaan vast wel verschillende theorieën over. Sommigen zullen zeggen dat het een sociaal fenomeen is, iets wat de verbondenheid tussen mensen tot uiting brengt. Tenminste tussen sommige mensen, want met anderen (supporters van de tegenstander) lukt dat dan weer minder goed. Anderen zullen je dan weer vertellen dat het uit bewondering is voor de menselijke mogelijkheden. En ik moet het nog eens nakijken, maar volgens mij zal ene Dirk Draulans je vertellen dat wie zich goed voelt als zijn voetbalploeg wint, wellicht meer geneigd zal zijn om zijn vrouw eens goed te nemen, waardoor zijn kansen om nakomelingen te krijgen weer stijgen, waardoor het kenmerk 'zich goed voelen als iemand anders een wedstrijd wint' meer kans heeft om zich in de volgende genenpool te bevinden, etc. etc. Marsmannetje: Het spijt me, maar ik begrijp nog steeds niet goed waarom Tom Boonen een voorbeeldfunctie heeft. Kun je me misschien andere voorbeelden geven van mensen met zo'n functie? Ik: Tja, ik denk dat je kunt verwijzen naar mensen die sowieso veel in de media komen. Politici, bijvoorbeeld, maar ook acteurs, zangers, kunstenaars... Marsmannetje: Wacht eens even. Ik weet dat er nogal wat artiesten zijn die ook weleens aan de drugs zitten, waarom is dat bij hen geen probleem? Waarom worden zij dan niet voor een bepaalde periode uitgesloten van bvb. literaire wedstrijden? Ik: Dat heeft natuurlijk te maken met datgene waarvoor je bekend staat. Wie bekend is omdat hij goed kan fietsen, straalt een gezonde levenshouding uit. Drugs stroken daar niet mee. Wie echter bekend is omdat hij goed kan zingen, zegt niets over 'gezond leven'. Marsmannetje: Maar als ik het goed begrijp, verkrijgt men een voorbeeldfunctie omdat men veel in de media komt? En dit komt voor indien men over een bepaald talent beschikt waarmee... Ik: Hola, daar ga je iets te ver. Men hoeft tegenwoordig niet meer over talent te beschikken om in de media te komen. Voorbeelden daarvan zul je genoeg vinden. Tegenwoordig vinden we het ook belangrijk dat iemand 'ons' een beetje kan vertegenwoordigen. Dit noemen we het 'Erik Van Looy'-effect: we willen het gevoel krijgen dat we dit zelf ook kunnen bereiken. Men kan een totale schlemiel zijn, en toch nog het idee koesteren ooit bekend te worden. Nu weten we wel dat niet iedereen beroemd kan zijn, maar we hebben graag het idee dat het ook voor ons binnen handbereik ligt. Marsmannetje: Goed, maar er zijn ook mensen die een bepaald talent bezitten of een welbepaalde functie bekleden, en hierdoor in de media voorkomen. Ik: Inderdaad. Van politici verwachten we dat ze een voorbeeldfunctie opnemen: zij vertegenwoordigen 'het volk', en kunnen het zich niet veroorloven in opspraak te komen. Wie bvb. fraudeert, heeft bewezen zijn taak niet al te ernstig op te nemen. Wat persoonlijke relaties betreft zijn ze daarentegen weer volkomen vrij: het is niet omdat ze een affaire hebben, dat ze hun publieke functie niet naar behoren zouden kunnen uitoefenen. Marsmannetje: En waaruit halen kunstenaars hun gezag? Ik: Dat ligt al iets moeilijker, maar we verwachten dat zij een visie over de wereld formuleren, ze zoeken antwoorden op vragen die ons allemaal nauw aan het hart liggen. Of eerder: ze proberen de vragen zo te formuleren dat het raadselachtige helemaal open komt te liggen. Eigenlijk zou ik niet stellen dat zij een voorbeeldfunctie hebben: het is niet hun taak om ons te tonen hoe we moeten leven, zij moeten ons eerder zelf laten nadenken over hoe we ons leven willen inrichten. Marsmannetje: Zijn er verder nog publieke figuren wie je wel een voorbeeldfunctie toedicht? Ik: Natuurlijk. Van een nieuwsanker mag je wellicht ook verwachten dat hij onbesproken is. Hij moet immers op een zo'n neutraal mogelijke manier over het nieuws berichten, en het is voor bvb. Martine Tanghe natuurlijk moeilijker om neutraliteit uit te stralen als ze bericht over Boonens vermeende coke-gebruik als ze hierop zelf al betrapt is. Marsmannetje: Dat begrijp ik. Maar ik snap nog steeds niet goed waar Tom Boonen nu die voorbeeldfunctie vandaan haalt. Ik: Dat heb ik je toch al uitgelegd? Een topsporter staat symbool voor 'gezond leven'. Marsmannetje: Ja, dat heb je me verteld. Maar ik begrijp niet waarom jullie daar een symbool voor nodig hebben. Uiteindelijk weten jullie zelf toch ook wel dat jullie beter gezond leven? Ik: Oké dan, maar hij is een voorbeeld voor velen, want hij verschijnt veel in de media door zijn sportieve prestaties. Marsmannetje: Maar waarom is hij dan een voorbeeld? Het enige wat hij goed kan, is stevig op een paar pedalen trappen. Daarin is hij ongetwijfeld één van de beteren. Maar wat betekent dit nu eigenlijk? _Wat stelt het voor? Trapte hij even stevig op de pedalen van een pedalo, dan kraaide er geen haan naar hem. Waarom maken jullie nu net van hem een voorbeeld? De beslissing om van een wielrenner een volksheld te maken lijkt me compleet arbitrair. Waarom net hem? Ik: ... Daar kan ik niet direct op antwoorden, vrees ik. Sommige sporten zijn nu eenmaal populairder dan andere. Marsmannetje: Dus eigenlijk creëren jullie hier zelf, via de media (die natuurlijk weten wat het volk graag ziet), personen met een voorbeeldfunctie? Eerst bepalen jullie op irrationele basis wie belangrijk genoeg is om naar op te kijken, en vervolgens nemen jullie het die persoon kwalijk als hij niet aan de verwachtingen voldoet? Waarom doen jullie dit? Zou het niet beter zijn om zelf verantwoordelijkheid op te nemen, in plaats van naar een ander te kijken? Ik ben misschien maar een raar marsmannetje, maar ik vind het nog veel vreemder om coke te snuiven omdat een wielrenner dat doet. En dat is wat jullie hem verwijten: dat mensen nu sneller coke zullen snuiven omdat Tom Boonen het zou gedaan hebben. Wie dat doet, is niet goed snik. Wie denkt dat zijn kinderen het omwille van deze redenen zullen doen, moet zich dringend eens vragen stellen over de waarden die hij zijn kroost heeft meegegeven. Hier verlaat het hypothetische marsmannetje mij (waarschijnlijk ben ik te nuchter geworden voor dit soort onzin), dus neem ik het zelf maar weer over. Het enige wat ik wil zeggen, is dit: welke idioten hebben ooit beslist dat een wielrenner een voorbeeldfunctie heeft? Indien Tom Boonen niet goed zou kunnen fietsen, dan zou hij de 'doodgewone jongen' zijn die hij nu schijnt te zijn. Goed kunnen fietsen betekent niets. Ergo: Tom Boonen is een doodgewone jongen. Het zijn mensen die hem toejuichen en een afgod van hem maken. Het zijn media die hier handig op inspelen. Als Boonen een belangrijke wedstrijd wint, staat dat op de voorpagina van elke krant en is het een hoofdpunt in het nieuws/journaal. Diezelfde mensen die hem een voorbeeldfunctie _gegeven _hebben, nemen het hem nu kwalijk dat hij hieraan niet voldoet. En waarom eigenlijk? Waarom heeft men per sé zo'n voorbeeld nodig? Hebben we dan zo weinig vertrouwen in de mensheid? Koesteren we dan zoveel wantrouwen ten opzichte van de mens, van onszelf? Denken we echt dat de mens zo'n leeg en onvulbaar vat is dat we menen er om het even wat te moeten ingieten? En dan noemt men _mij _soms een pessimist! Mijn excuses dus dat ik dit onderwerp nog eens ter sprake bracht. Laat ons er verder over zwijgen.
Reacties (16)
Geweldige post!
Twee opmerkingen: Mijn eerste reactie vorige week op het Tom Boonen verhaal was toch iets in de aard van 'Aaaagghhh domme kloot'. Want ongeacht of het nu terecht is of niet ('ach een beetje coke dat doet toch iedereen af en toe' is een reactie die ik ook wel gehoord heb), dit heeft wel serieuze consequenties voor de mens, hoezeer we daar ook niet mee akkoord mogen gaan. Zijn seizoen kan hij op zijn buik schrijven.
Tweede opmerking is iets filosofischer. Ik weet er zelf het antwoord niet op. Is het zo dat wij enkel verantwoordelijk zijn voor de dingen waarvoor wij zelf bewust gekozen hebben? Indien ja, dan treft Boonen geen schuld, hij heeft zelf niet voor die voorbeeldfunctie gekozen (alhoewel sommigen dit zullen bediscussieren). Maar misschien kan je ook voorbeelden verzinnen waar mensen in een rol geworpen worden (bijvoorbeeld die als kind van bepaalde ouders), en dat ondanks het feit dat het geen keuze was, men toch bepaalde verantwoordelijkheden heeft/ verwacht wordt te hebben? Is dit dan onterecht?
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Wel, ik kan je zeggen dat mijn eerste reactie met de jouwe te vergelijken is. Maar vervolgens vroeg ik me af waarom dit nu eigenlijk nieuws is. Wat moet het mij interesseren? Ondertussen zit iedereen maar te discussiëren over het feit of Boonen nu al dan niet 'geflikt' is, en indien niet, of hij nu gestraft moet worden. Daarbij gaat het altijd maar weer over die voorbeeldfunctie, en niemand lijkt die in vraag te stellen. Niemand lijkt te denken: 'hoe komt het eigenlijk dat zo iemand een voorbeeldfunctie heeft?' - men gaat er gewoon vanuit dat het zo is, en vervolgens vraagt men zich af wat de consequenties zijn.
En misschien is het wel zo, misschien heeft hij wel een voorbeeldfunctie. Wellicht wel. Maar waarom eigenlijk? Waarom zou mij het iets moeten interesseren of Tom Boonen al dan niet coke gebruikt heeft? Ik wil Boonen niet eens vrijpleiten: hij heeft zonder moeite geprofiteerd van alle voordelen die zijn status meebrengen, met de schaduwzijde moet hij ook maar leven. Dus ja, wat mij betreft draagt hij wel degelijk verantwoordelijkheid, ook al heeft hij er niet voor gekozen. Hij weet perfect wat zijn status met zich meebrengt.
Maar dan leg ik de verantwoordelijkheid weer bij Boonen. En dat vind ik nu net zo gemakkelijk aan deze hele zaak: iedereen legt die verantwoordelijkheid bij Boonen, terwijl men zich evengoed kan afvragen of men hier zelf geen deel aan heeft. Waarom verlenen wij personen die een bepaald iets goed kunnen zo'n goddelijke status als niemand kan zeggen waarom dat bepaald iets zo belangrijk is? Boonen is misschien wel verantwoordelijk, maar zij die hem deze voorbeeldfunctie toegedicht hebben evenzeer. Die laatsten blijven echter buiten schot. Maar het is natuurlijk makkelijker om één individu op de rooster te leggen dan een hele cultuur.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Ben ik het mee eens, de pers draagt ook verantwoordelijkheid, die verwijt hem het niet vervullen van de voorbeeldfunctie die door de pers zelf wordt opgezweept.
Op persoonlijk niveau kun je het als journalist niet maken enerzijds ruchtbaarheid te geven en tegelijkertijd veinzen dat je je zorgen maakt om wat die ruchtbaarheid zou kunnen doen.
Hypocriet toch wel een beetje
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
O! Leuk stukje om te lezen overigens :-)
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Heerlijk stuk, zoals gewoonlijk.
Helemaal leuk wordt dit nog wanneer we dit gaan vergelijken met de heldenverering die die andere sportgod, ons zo recent ontvallen, te beurt mocht vallen: Sterckele.
De man plooit zijn sportkar tegen 200 per uur en met (hoogstwaarschijnlijk) zatte botten rond een boom en de massa, in een orgie van tranen en meelij, rouwt om zijn gevallen halfgod als ware hij gesneuveld op het veld van eer. De twee verschillen met Boonen: Tommeke leeft, en het toxicologisch rapport van Sterckele is nooit vrijgegeven. Officieel is hij clean...
Heledenverering en voorbeeldfunctie zijn zo oud als de straat en ingebakken in de menselijke geest, net zoals het leedvermaak als er weer eens zo'n icoon van zijn voetstuk dondert en in de goot belandt. Dan zwermt de massa errond om hem te beschimpen als waren het Iraqi's rond het standbeeld van Saddam na de invasie. Anders gezegd: niets nieuws onder de zon.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Die onzin over de voorbeeldfunctie van topsport wordt al een tijdje kritiekloos herkauwd door bijna alle media. Zo was er enkele maanden geleden het voorval met Jean-Marie Pfaff die bijna aan de schandpaal werd genageld omdat hij op vakantie een grappig bedoelde trap tegen de kont van een hotelhulpje had gegeven. Bijna iedereen schreeuwde moord en brand en kloeg dat het toch godgeklaagd was dat iemand met een voorbeeldfunctie ... enfin, je kent dat wel. De immer verstandige Geert Stadeus reageerde daar toen als volgt op:
"Jean-Marie Pfaff heeft géén voorbeeldfunctie. Jean-Marie Pfaff is een lieve, warme mens die waarschijnlijk geen vlieg kwaad zou doen – ongeacht haar oorsprong – en qua vader; schoonvader, echtgenoot en grootvader gooit hij waarschijnlijk hoge ogen, maar een voorbeeld mag hij nooit worden. Mocht iemand Jean-Marie Pfaff als voorbeeld nemen, dan moet die dringend tot de orde worden geroepen en tijdelijk uit de samenleving worden verwijderd tot hij tot betere inzichten is gekomen. Met iemand die zich spiegelt aan de Pfaffs, en zeker aan de Pfaffs zoals we hen kennen uit De Pfaffs, gaat het mis. Wie zich spiegelt aan Bumba uit Bumba zal het verder schoppen in onze maatschappij dan wie zich spiegelt aan een Pfaff."
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Zaak 1: er valt me even een terzijde op. Je vraagt (of merkt op): waarom krijgt iemand die trapt als wielrenner aandacht, en iemand die trapt op een pedalo niet? Het antwoord vind ik moeilijk, maar volgens mij is dit dezelfde vraag als: waarom is een schilderij van twee klompen kunst, en de twee klompen zelf niet?
Zaak 2: De schuld leggen bij de pers? Dat denk ik niet, de pers is een marktspeler, die levert alleen maar wat het volk wil. En je kunt het volk enkel iets (bv. een wil) aanpraten als er al een greintje van het doelwit op voorhand aanwezig is.
Ik denk daarom dat zaak 2 gewoon terugslaat op zaak 1: wat betekent sport, voor een mens?
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Sterckele en de Pfaffs zijn inderdaad nog voorbeelden van mensen die ineens tot halfgoden verheven werden zonder dat daar veel goede redenen voor te geven zijn. En zo heb je er nog een hoop natuurlijk, het hoeven niet eens sportlui te zijn. Ik denk dan ook dat de vraag 'wat betekent sport, voor een mens' niet per sé zal leiden tot een antwoord op de vraag waarom Boonen een voorbeeldfunctie in de pedalen geschoven krijgt, hoewel het zeker kan helpen.
Wel denk ik genoeg de klemtoon erop gelegd te hebben dat ik niet alleen de pers verantwoordelijk stel, zo schreef ik:
- "Marsmannetje: Dus eigenlijk creëren jullie hier zelf, via de media (die natuurlijk weten wat het volk graag ziet), personen met een voorbeeldfunctie? "
- "Het zijn mensen die hem toejuichen en een afgod van hem maken. Het zijn media die hier handig op inspelen."
'Het volk' draagt dus zeker ook een verantwoordelijkheid. Maar ik vind het excuus van de pers 'dat ze het volk enkel geven wat het wil' ook te gemakkelijk; ook dat is het afschuiven van verantwoordelijkheid.
Verder vind ik het schilderij van twee klompen itt twee klompen niet volledig vergelijkbaar met fietsen en trappen op een pedalo: een schilderij zal een beeld van de werkelijkheid willen geven. Dit kan door de twee klompen zeer realistisch in beeld te brengen (ik vermoed dat je dit eerder in gedachten had dan een soort kubistische klompen, maar dat laatste kan natuurlijk ook), maar deze realistisch geschilderde klompen laten wel een idee van de kunstenaar verschijnen, en drukken zo al iets uit. Twee rondslingerende klompen kunnen in principe hetzelfde effect hebben, maar dat lijkt me net iets wezenlijks van kunst: kunst zorgt ervoor dat we er aandacht voor hebben, zorgt ervoor dat de klompen ineens 'een ervaring' tevoorschijn kunnen toveren, en dit door de bril van de kunstenaar. Maar toegegeven, eigenlijk zouden de klompen op zich hetzelfde effect kunnen teweegbrengen - vandaar wellicht dat je ze wel ergens in een museum terug kunt vinden. (Al moet ik toegeven het daar niet zo voor te hebben, maar dat zal wel aan mijn 'moderne kunst'-ongeletterdheid liggen.)
Enfin, om maar te zeggen dat er volgens mij wel een verschil is tussen het schilderij van de klompen en de klompen.
Dit kan ik niet zeggen over fietsen en pedalo-varen: je kunt van dit laatste evengoed een olympische discipline maken, dan nog staat het land op z'n kop als de Tom Boonen van de pedalo's een medaille haalt. Aan de andere kant kun je natuurlijk opmerken dat het nu eenmaal een feit is dat pedalo-varen nu eenmaal geen olympische discipline is, en fietsen wel. Dus lijkt 'fietsen' toch weer een iets belangrijkers te zijn. Maar dat lijkt me dan weer toeval: kijk naar het tennis, daar keek ook geen kat naar toen Clijsters en Henin nog niet aan de top stonden. Wat mij betreft hoort dus 'topsporters-verering' dan toch meer thuis in de categorie 'we hebben nu eenmaal mensen nodig om naar op te kijken'. Goed, waarom niet, denk ik dan. Ik probeer te volgen. Ik heb ook een zekere achting voor bepaalde mensen die bepaalde dingen gepresteerd hebben. Maar er bestaat een verschil tussen achting en verering: het is niet omdat Schopenhauer een poedel had, dat ik er ook één wil. (Bespaar me daar van.) Terwijl er wel mensen zijn die dezelfde hond (ben even het ras kwijt, sorry) als Paris Hilton willen, of om terug naar het onderwerp te keren, er blijkbaar mensen zijn die hetzelfde witte paard als Tom Boonen willen berijden. Dan is er toch iets grondigs mis, denk ik dan.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
1) Het is bekend dat mensen vaak de keuzes van succesvolle individuen imiteren. Dat gebeurt vaker naarmate het onduidelijker is waaraan het succes van die individuen te wijten is. Aangezien het tamelijk duidelijk is dat Tom Boonen zijn succes dankt aan zijn enorme sportieve talent, mag je ervan uitgaan dat zijn keuzes minder vaak nagebootst zullen worden dan de keuzes van een celeb-by-accident als Paris Hilton. BTW: haar hond is een Yorkshire Terrier.
2) Het succes van wielrennen en wielrenners heeft weinig of niets te maken met het feit dat wielrennen een Olympische sport is: Frans Peeters won brons in het kleiduifschieten, maar is nooit een echte volksheld geworden (tenzij in Cafe De Postduif in Herentalst, maar dat is een ander verhaal). Ook de Olympische medaillewinnaars in het baanwielrennen moeten wat status betreft sterk onderdoen voor Flandriens van het type Boonen.
3) Er zijn zeker redenen waarom Tom Boonen op handen wordt gedragen. Eén van die redenen is dat hij enorm veel mensen kan entertainen. Is dat een goede reden? Nou ja, is het feit dat Schopenhauer een degelijk aforisme kon neerpennen een goede reden om hem te bewonderen?
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Maar nee, een chihuahua!
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
je hebt gelijk en ik ook: ze heeft namelijk minstens twee hondjes. Maar de chihuahua is inderdaad wat bekender ('Tinkerbell').
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Deze discussie loopt iets verder uit dan ik in gedachten had, maar goed, een chihuahua dus!
Kijk, van mij mag iedereen die dat wil naar een sportwedstrijd kijken. Waarom niet, ik doe dat ook wel eens. Als mensen ervan genieten om Tom Boonen een lekker strak sprintje te zien trekken, dan is dat hun volste recht. Mij ging het er in eerste instantie om om me af te vragen waarom dat allemaal zoveel aandacht krijgt.
Heeft het een rechtstreeks belang voor ons leven wie welke koers wint? Mensen die zwaar geld vergokken op wedstrijden daargelaten, denk ik het niet. Toch hecht men er zoveel belang aan dat een sportman/vrouw (al dan niet in een olympische discipline, ik geef toe dat dat er meestal niet zoveel toedoet, maar ik gebruikte dat om op de één of andere manier het hypothetische groeiende belang van pedalo-varen aan te tonen) blijkbaar kan uitgroeien tot iemand met een voorbeeldfunctie. En dat is voor mij een paar bruggen te ver. Dan vraag ik me af hoe dit in godsnaam mogelijk is, en wil ik wel eens vervallen in het cliché 'brood en spelen': geef de mensen wat ze willen (entertainment) en ze houden zich wel koest... Meer is het eigenlijk niet wat ik wou zeggen. Niks wereldschokkends, ik weet het.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Ik vind wat Kim en Justine gedaan hebben (vroegtijdig stoppen met hun sport, hoewel ze nog jaren hadden kunnen doordoen) een veel slechter voorbeeld dan Tom Boonen, die is deze week weeral terug op de fiets gekropen om af te zien in de SterElectrotoer, dat vind ik veel straffer.
Want wat houdt een voorbeeldfunctie dan allemaal wel/niet in?
Zou een renner die uitkomt voor zijn andersgeaardheid bijvoorbeeld, ook niet mogen deelnemen aan de Tour de France? Of een renner die de dag voor de wedstrijd een friet met stoofvlees eet?
De directie van die Ronde is te ver gegaan door zulk een charter te laten tekenen. Zo wordt de definitie van een voorbeeldfunctie wel heel subjectief.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Mijn complimenten voor je tekst, ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan jouw opvattingen of de reacties, maar ik las zonet een interessante column op Mediakritiek.be over hetzelfde probleem:
http://www.mediakritiek.be/blog/2008/06/hype.html
Ik ben het volledig met de auteur eens.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Inderdaad, Hans Vandeweghe slaat daar terecht enkele spijkers met koppen. De avond voor ik dit stukje schreef, had ik er nog met iemand zitten over babbelen, en die verwees toen ook naar het aantal pagina's HLN versus De Telegraaf - het zat dus in mijn achterhoofd toen ik erover schreef.
Het zegt wel iets, natuurlijk: hoe meer aandacht je eraan besteedt, hoe uitzonderlijker het wordt. Ik weet niet of het klopt wat Vandeweghe schrijft over het verschil in roem tussen Hollanders en Belgen (ik denk dat die Dekker toch ook wel wat commentaar oproept in Nederland, maar soit, veel ken ik daar niet van), maar eigenlijk krijg je hier bijna een direct causaal verband voorgeschoteld. We kunnen misschien enkele dingen over het hoofd zien, maar het lijkt logisch: hoe meer aandacht media aan iets besteden, hoe meer het als 'uitzonderlijk' gepercipieerd wordt.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23
Dag allemaal,
ik was net op zoek naar bekende Tommen, en dus zocht ik op google maar eens naar "beroemd tom", en meteen kwam ik op deze site terecht!
Blijkbaar is dat wel nen serieuzen vent, dienen tom boonen: die ga ik zekerst beginnen volgen!! bedankt voor alde info
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:23