Het is weer zover: de Sint is in het land.

Krijg jij ook nog steeds een pakje van die goedheilig man? Of pas jij niet in het adagio: 'wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe'? ;-)

De Sint brengt mij sinds jaar en dag een pakje, ongeacht of ik 'zoet' of 'stout' ben. Ik geloof er dus niet in, in wat de sint-liedjes mij en zoveel kinderen (huhum) met mij allemaal wijs maken.

Ook naar mijn eigen kinderen heb ik het moeilijk met heel dit sint-gebeuren. De school, de grootouders, de commercie... alles werkt 'geloof in de sint' in de hand. Maar is dit wel zo'n gezond iets?

Je moet jezelf als ouder in allerlei bochten wringen omdat de sint niet zomaar één keer, nl. thuis, langskomt, maar klaarblijkelijk ook pakjes op een verkeerd adres aflevert. Zo moeten mijn kinderen hun sinterklaascadeautjes niet alleen openmaken thuis maar ook bij de grootmoeder, bij de meter en de peter. De kleinste van 3 zei heel correct: 'gekregen van mijn peter'. Daar durf ik niets tegen in brengen. Het probleem: ook wij moeten als meter en peter zorgen voor een sintpakje voor onze petekindjes. Hoe Sinterklaas het allemaal nog uit elkaar kan houden weet ik niet hoor. Maar 's avonds laat, toen onze kindjes al zoet aan 't slapen waren, speelden we voor sint en legden we niet alleen snoepgoed en speelgoed voor onze eigen kindjes bij de haard, maar ook voor onze twee petekindjes. Wat een gedoe... Kunt u nog volgen?

Dat alles voor een man die al zo'n 1673 jaar dood is. Okee, hij heeft zijn verdiensten en daarvoor is hij ook heilig verklaard. Maar toch. Zeggen dat alle kindjes een cadeautje krijgen voor de verjaardag van de Sint (wat niet eens juist is aangezien het zijn sterfdatum is die we op 6 december gedenken) is toch wel wat anders dan zeggen dat de Sint komt. Dat eerste hebben we in ons gezin trouwens geprobeerd, maar de tegenkantingen kwamen van alle kanten zodat we nu ook maar meedoen aan de hype. Of liever: we laten het 'bestaan van de sint' in het ongewisse. Mochten er expliciete vragen rond komen, zullen we het verhaal wel uit de doeken doen. Maar vooralsnog zijn ons 5- en 3-jarig zoontje kritiekloos.

Zouden we over het bestaan van God ook zo kunnen doen? Over Nicolaos van Myra vallen veel dingen met veel meer zekerheid te zeggen dan over 'God'. Maar over beide zijn er heel wat mythen en legendes. Het Sint-Nicolaasgenootschap heeft trouwens een boeiende site hierover. Ook dat mag ik, als inwoner van Sint-Niklaas, jullie niet onthouden.

En wat al die liedjes bezingen: larie en apekool. Middeltjes om de kinderen in bedwang te houden. Handig, maar vooral als drukkingsmiddel indruisend tegen mijn opvoedingsprincipes. Geef mij maar een opvoeding gebaseerd op gelijkwaardigheid, respect, kritische blik en dialoog. Dan zijn zo'n autoritaire principes als de zak van zwarte piet e.d. niet nodig.

En toch... en toch hééft het iets, al die magie rond de sint.

Of hoe ik mijn eigen betoog gevoelsmatig reduceer :-)

Over sinterklaas, magie en God valt nu eenmaal niets zinnigs te zeggen... Maar toch doen we daarmee lustig voort ;-)

Sint-Nicolaasgenootschap