Sliplift - ethische vraag
Dat de 'sliplift' (onderbroeken-aantrek-hulp) de winnende uitvinding is van het programma 'De Bedenkers' weet iedereen al ondertussen. Een eenvoudig concept dat vele mensen, vnl. ouderen, het leven makkelijker en vooral zelfstandiger maakt. Ook voor bejaardenhelpers wordt het leven aangenamer. Tenzij ze natuurlijk kicken op oud en onactief naakt.
Ikzelf had in ieder geval al doembeelden over de tijd dat mijn ouders zo hulpbehoevend zouden zijn dat ik hen met dergelijke zaken als het aantrekken van ondergoed zou moeten helpen. Ik weet wel dat dat 'uitbesteed' kan worden, maar toch voelt het als een morele plicht om voor mijn ouders te zorgen. Ik heb het ook zo altijd gezien. Mijn ouders wonen in het moederlijk huis. Langs vaders kant zorgden er tantes voor mijn bejaarde grootouders. Ja, zelfs zo dat ze op de dag dat mijn grootvader gestorven is, ze hem 's morgens met twee eerst nog in bad hebben gezet (ze konden natuurlijk niet weten dat hij die dag het loodje zou leggen). Eerlijk gezegd: hoedje af! Ik hoop dat, als de tijd van mijn nu-nog-fitte ouders gekomen is, ik hen ook met dergelijke basale dingen kan helpen. In ieder geval juich ik voor de sliplift! Da's al een zorg minder ;-)
Hiermee zijn we natuurlijk aanbeland bij een ethische vraag: 'Moeten volwassen kinderen voor hun oude ouders zorgen?'
Aangezien we het leven (en zoveel meer) gekregen hebben van onze ouders, zijn we verplicht iets terug te doen. Met Nagy zouden we kunnen zeggen dat we vanuit onze loyaliteit verplicht zijn voor hen te zorgen als ze daartoe zelf niet meer in staat zijn. Zij hebben trouwens voor ons gezorgd op het moment dat we dat zelf nog niet konden (en zelfs veel langer dan dat). Hoe deze zorg zich manifesteert zal afhankelijk zijn van situatie tot situatie. Sommige mensen zullen tevreden zijn met een financiële bijdrage voor de uitbestede zorg (bv. in een bejaardenhome). Voor anderen voelt dit echter als een tekortschieten aan en zij zullen meer persoonlijk willen instaan voor de zorg voor hun ouders. Heeft dit te maken met een over-loyaliteit of een te groot intergenerationeel bewustzijn of te dominante ouders? In ieder geval was dit model tot een halve eeuw geleden de norm. Ook in andere culturen zien we deze manier van ouderenzorg als de enige ethische 'oplossing'.
Waarom voelen dan toch veel mensen hiervoor een weerstand? Waarom emotieloos spreken over een 'oplossing'?
Heeft dit te maken met (geperverteerd) indivualisme? Ik vrees dat de kille westerse maatschappij idd meer en meer aan utilitaristisch hedonistisch denk en dus verantwoordelijkheden wil ontlopen.
Maar stelt zich daarbij dan niet de vraag naar de zin van het leven?
Als je de zekerheid hebt dat je, na je eigen volwassen leven vol zorg voor anderen, een oude dag van liefdevolle zorg mag ontvangen en nog gewaardeerd wordt om wie je bent, dan lijkt het leven me makkelijker te dragen dan als daarover onzekerheid is en je vreest dat je voor iedereen maar een last zal zijn...
Een ander punt dat ik hier zijdelings aanraak is natuurlijk de mate waarin volwassenen echte zorg dragen voor hun kinderen? Ook dat is veel veranderd door de jaren heen...
Soit. Met Kant (en zelfs Jezus) ga ik voor de categorische imeratief als enig ethisch juist model: 'handel uitsluitend volgens dat maxime waarvan je zou willen dat het als algemene wet geldt'.
Maar ja... wie gelooft er na de postmoderniteit nog in 'algemene wetten'????
Reacties (2)
Je stopt waar je blog zou moeten beginnen?
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:10
Ja, dat klopte. Ik wou de lezer hierover zelf eerst laten nadenken. En ondertussen gaf het mij ook tijd mijn gedachten hierover wat onder woorden te krijgen ;-)
Bij deze heb ik een vervolg gepost :-)
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:10