Feesten
Zoals het dit weekend het feest van Christus Koning is voor de Chiro's, zo vieren vele muziekverenigingen rond deze periode 'Sint-Cecilia'. Deze patrones van de muziek wordt op de kalender herdacht op 22 november. Naar aloud gebruik feest 'mijn fanfare' het weekend volgend op deze naamdag. Gisterenavond was het dus zover: eerst luisterden we een eucharistieviering op met woord en muziek, dan volgde een kort wandelconcert waarna we in 'onze zaal' verwacht werden voor de feestdis. Het was picobello in orde. Een feest vnl. voor onszelf als muzikanten en uit dankbaarheid voor de muziek die vriendschap en verbondenheid creëert.
Om maar aan te geven dat onze cultuur weldegelijk nog doordrongen is van het christendom. Lang niet iedereen uit onze vereniging kan/mag als christen bestempeld worden. Toch is er geen revolte tegen gelegenheden als dit. Zelfs een gebedje voor het eten is okee.
Is het een onkritische menigte? Of is het juist respect voor traditie?
Mijns inziens hebben vele mensen geen problemen met een christelijke levensvisie en -attitude. Afgezien van bepaalde rituelen verschilt er niet zoveel met de levenshouding van velen vandaag de dag. Die levenshouding lijkt me wel veel moeilijker te definiëren. Is het agnostisch? Atheïstisch? Humanistisch? Of nog wat anders? Er is gewoon heel veel mogelijk vandaag de dag. Maar het valt me wel op dat velen gewoonweg niet weten hoe ze hun eigen al-dan-niet-geloven moeten benoemen. Blijkbaar liggen er velen niet van wakker. Ja, er zijn heel veel mensen slapend. Is het dan enkel de filosoof die het lef heeft of simpelweg niet anders kan? Ja, ik kruip uit de hoge hoed en observeer. Ik observeer al die feestenden bijeen. Ik zie mezelf daarin ook een rolletje spelen. Ik stel me er vragen bij. Maar aan betekenisgevende antwoorden ontbreekt het mij.
In het licht van de eeuwigheid waarvan ik een sprankeltje zie vanop de rand van de hoed kan ik enkel deze conclusie trekken: Het is de zinloosheid van het zinvolle feesten...
Echt zinvol leven kan enkel als je het overstijgende wankelmakende perspectief laat varen. Bij feesten hoef je je geen vragen te stellen...
