Dansen

Dansen is ín. Denk maar aan tv-programma's als Sterren op de Dansvloer. Ook El Tattoo del Tigre zet mensen aan de beentjes te strekken en helpt de etiquette van de aloude ballroomtraditie heropfrissen. Dat dit een geslaagd initiatief is, mocht ik zondag aan den lijve ondervinden in de Handelsbeurs in Gent. Maar wat is dat eigenlijk, dansen? Is het een kunstuiting, een trance, een aufhebung, een regressie,…?

Wat het ook is, ik heb altijd al graag gedanst. Ik zie me nog staan swingen en playbacken op mijn eerstecommuniefeest. Een echt showbeest was/ben ik. Het was me niet te doen om het kunstzinnige aspect ervan maar wel om me te onderscheiden van de rest. De anderen bleven op hun stoel onbenullige praatjes houden. Ik was met diepere dingen bezig: met beweging, met evenwicht, met schoonheid, met show. En ja, wat Nietzsche zegt kan ik onderschrijven: 'de dans is de metafoor voor het denken'. Een filosofisch denken dat zoekt naar de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Wie danst voelt zich lichter... Maar meer nog dan 'denken', draait het in het dansen om 'zijn'. Ik citeer hier Alain Pringels in zijn overigens zeer interessante filosofische beschouwingen naar aanleiding van _Dans _van Geert de Jong en _Le corps et sa danse _van Daniel Sibony: "Wat het dansen beoogt is aanwezigheid, of wat men 'zijn' noemt. Dans maakt van het lichaam een gebeurtenis of evenement, als een elementaire vorm van zijn, waar 'dat wat is' samenvalt met 'dat wat gebeurt'. De dans wil van het lichaam een gebeuren, een evenement maken. Zoals dit ook gebeurt in de liefde. Dansen is het lachen van een lichaam dat geniet van zijn bestaan, van zijn 'zijn'. En in het vrij bewegen een gratie, een zegening, vindt. Alsof het lichaam lachend herboren wordt."

In het dansen kom je terecht op een open plek, om het Heideggeriaans te zeggen. De seinsvergessenheit komt aan het licht waar je het niet verwacht: in de dans. Door zijn dialectiek - aangeboren en aangeleerde beweging die zich verheven tot creatieve ritmes - kom je in het volle zijn terecht. Je staat/danst als het ware middenin je blud und boden, dat je tegelijkertijd onvangt in het dansproces. En ook dat ondergaat aufhebung, om het maar heel erg Hegeliaans te zeggen. Want voorbij de aardse gebondenheid en de lichamelijke creativeit, kan je terechtkomen in de trance. Misschien is een trance wel het volle 'zijn'? In ieder geval zie ik hierin wel seinslichtung…

Of om het anders te zeggen: 'Je danse donc je suis.'

Misschien is het dat wel dat ik het meest gevoeld heb zondagnamiddag: Ik danste, ik was, en ik zag dat het goed was…