De trein nemen heeft zo zijn voordelen: eindelijk heb ik de biografie van Nash uit en in deze van Brouwer ben ik nu ook al een heel eind gevorderd. Ik vond het wel grappig dat ik in Nash's boek een verwijzing naar Brouwers dekpuntstelling tegenkwam. Nash gebruikte die om het inbeddingsprobleem op te lossen. Zo zijn beide boeken en de protagonisten met elkaar verbonden (en meteen wordt ook duidelijk dat Brouwers wiskundige erfenis enorm is).

Beide boeken geven een unieke kijk achter de schermen van de universitaire wereld: de netwerken, conflicten, verzoeningen en frustraties worden zeer waarheidsgetrouw weergegeven. Als ik de beschrijving van Van Dalen mag geloven, was Brouwer allerminst een 'muurbloem'-docent, maar trad hij regelmatig op de voorgrond om ongezouten zijn mening te verkondigen. Het hoeft geen betoog dat hij hierdoor - vaker dan hem lief was - in conflicten met anderen verwikkeld raakte.

Nasar beschrijft in haar boek hoe Nash's collega's  hem baantjes of beurzen bezorgden én zelfs wilden instaan voor de ziekenhuiskosten toen bleek dat hij aan schizofrenie leed. Deze vorm van liefdadigheid - want daar kwam het in feite op neer - was evenwel niet in de eerste plaats ingegeven door hun relatie met Nash, maar omdat ze vonden dat zijn unieke wiskundetalent niet mocht verloren gaan. Ik vond dat cru. Het lijkt alsof Nash niet voor vol werd aanzien, maar gewoon als een stel geniale, maar zieke hersenen die genezen moesten worden om de vooruitgang van de wiskunde veilig te stellen. Nasar laat uitschijnen dat zijn collega's vooral uit eigenbelang - beter gezegd in het belang van de wiskunde - handelden. Ik mag hopen dat alvast dàt in het huidige universitaire bestel veranderd is.