In zijn recentste boek, "Het verslag van Brodeck", schrijft Philippe Claudel het volgende:

"De mensen leven over het algemeen alsof ze blind zijn, en ze willen ook niet meer. Ik zou haast zeggen dat ze ervoor kiezen, zodat ze geen hoofdpijn hoeven te krijgen of duizelig hoeven te worden: ze vullen hun maag, slapen, kruipen tussen de dijen van hun vrouw als hun bloed te heet wordt, voeren oorlog omdat hun dat wordt opgedragen, en sterven uiteindelijk, zonder precies te weten wat er daarna komt maar in de hoop dat er iets is. Zelf doe ik al sinds mijn jonge jaren niets liever dan vragen stellen en de wegen naar de antwoorden vinden. Soms kom ik niet verder dan de weg, maar dat geeft niet, dan heb ik toch vooruitgang geboek." (De Bezige Bij, 2008, p. 35)

-- Wat een mooie beschrijving van het klassieke ideaal van de filosoof; het brengt ook Plato's grot-parabel in herinnering, vind ik...