De casus Charles Laverne Singleton

Gisteren woonde ik een lezing bij over unsupported characters, or include a non-local or incorrectly linked interwiki prefix. You may be able to locate the desired page by searching for its name (with interwiki prefix, if any) in the search box.

Possible causes are:

If you tried to access a non-local interwiki page, you may be able to access that page by clicking the "article" tab on this page.

Laverne Singleton, die in 2004 in Arkansas werd geexecuteerd voor de moord op Mary Lou York in 1979. De casus is interessant omdat Singleton tijdens zijn tijd in Death Row (de langst genoteerde!) schizofrenie ontwikkelde, en hiervoor medicatie kreeg. In zijn jurisdictie is immers verboden om geesteszieken te executeren: door de medicatie was hij echter helder genoeg. In hoeverre is het echter 'ethisch' om iemand gezond te maken om hem dan te executeren, kan je dan niet beter de persoon als geesteszieke executeren? Is dat niet humaner? Sommigen vinden dat de doodstraf slechts zijn werk heeft gedaan als de persoon in kwestie op het laatste moment zich ten volle bewust is van de omvang van zijn daad en de gevolgen. Dat was bij Singleton, in geesteszieke toestand, niet het geval: hij sprak met het slachtoffer en was ervan overtuigd dat deze nog leefde. Wat als zo iemand medicatie weigert, moet je hem die medicatie dan gedwongen toedienen om hem te kunnen executeren? Wat is de rol van de arts hier, in hoeverre is het nog de bevoegdheid van de arts om iemand beter te maken die dan vervolgens toch gedood wordt. Of het zou moeten zijn dat we een leven met schizofrenie als minder draaglijk beschouwen dan de dood, wat toch wel wat ver gaat.

Ik persoonlijk vond het zeer moeilijk om over deze zaken na te denken omdat ik tegen de doodstraf ben. Dus ergens moet ik afstand nemen om hier een oordeel te over vellen. Op zich is het wel een zeer interessante vraag of het wel mogelijk is om zulk puur theoretisch 'wat als' standpunt in te nemen.