X-Files I want to believe... (spoilers!)
Dit is er misschien niet de juiste plaats voor om een filmbespreking te doen, maar ik zal er een filosofische draai aan geven, beloofd. Wat die bespreking betreft, laat mij het kort maken: de film is slecht, tout court. Je kan het vergelijken met een slechtere episode uit de serie. Bovendien kwamen er geen aliens in voor, dus dat is ook al een minpunt. Ik ben namelijk gek op aliens. Het feit dat de film denk ik -hopelijk onbedoeld- de meest hilarische scène uit de recente filmgeschiedenis bevat maakt wel veel goed. Scully werkt als dokter in een ziekenhuis waar ze een jongetje in behandeling heeft met een zeldzame hersenziekte, dat bijna zeker ten dode opgeschreven is. Enkel door stamceltherapie zou hij gered kunnen worden. Haar oversten zijn hier tegen, want dat zou een zeer pijnlijke therapie zijn, zij stellen palliatieve zorgen voor. Heel droevig, inderdaad, maar dan... Scully besluit door te zetten en het eerste wat zij doet is 's avonds op haar computer te googlen (voor u iets zegt, niet scholar, maar de gewone) naar letterlijk... "stem cell therapy"... whoehahaha...Ze had misschien ook eens op wikipedia kunnen kijken.
Soit, enkele ethische vraagstukken kunnen we, zoals altijd, natuurlijk wel distilleren uit deze film. Is de keuze van Scully, als we even dat gegoogle buiten beschouwing laten, de juiste? Ze gaat in tegen de mening van de ganse ziekenhuisstaf, en zelfs tegen die van de ouders... Het wordt trouwens nooit duidelijk of het jongetje het haalt. Ik had graag gehoord wat het jongetje zelf wilde, maar dat werd blijkbaar nergens gevraagd.
Een andere verhaallijn ging over 'hoofdtranspantaties', uitgevoerd door duistere Russische onderzoekers. Een man, identiteit blijft onbekend, lijdt aan zware longkanker, en wordt in leven gehouden door zijn hoofd telkens te transplanteren op verse lichamen. Die lichamen komen van vermoorde vrouwen. (vraag me niet waarom ze een mannenhoofd op vrouwenlichaam zetten, dat is ook niet erg duidelijk). Als we even het feit dat er mensen voor vermoord werden buiten beschouwing laten en aannemen dat het zou gaan over een soort van 'lichaamsdonatie'. Welke consequenties heeft zoiets dan voor de menselijke identiteit? 'Zijn' wij inderdaad ons hoofd?
Reacties (2)
Inderdaad een sof van een film. De enige glimps van kwaliteit vond ik de ietwat bedenkelijke kijkende blik van agent Mulder die hij even laat rusten op een foto van toenmalig president Bush, daar aan de muur gespijkerd in zijn hoedanigheid van opperbaas van de FBI. Vond ik een sterk staaltje van subtiele maatschappijkritiek. Meer moet dat soms niet zijn.
Bij de hoofdtransplantaties stel ik me de vraag dat omwille van de afstotingsverschijnselen die ja, het hoofd aan het lichaam of juist andersom geeft, niet een zodanige hoeveelheid medicijnen nodig zijn dat je er een drachtige zeekoe uren lam mee kan leggen. Niet echt een leefbaar leven, lijkt me, ook al zit je dan voor de moment zonder je longkanker.
Bof. En zeggen dat ik jaren terug me nog uren kon zoethouden met een pc spelletje van the X-Files. Daarin zat de sfeer wel nog perfect in balans.
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:29
Hoofden (koppen) transplanteren is ooit gebeurd, hoor. Het gaat dan wel om hondenkoppen. In 1954 om precies te zijn, door de Russische chirurg Vladimir Demikhov. Hij slaagde erin een van zijn beestjes tot 29 dagen lang in leven te houden. Je kan er een filmpje van zien op www.verrueckte-experimente.de (poets je Duits op of ga via die site naar de Engelstalige versie). Daar vind je nog experimenten waar je wat ethische en filosofische reflecties eens over kan laten vliegen. Aan de honden in kwestie werd trouwens niet echt gevraagd welke identiteit ze hadden :-).
En nu ik eraan denk: er is een film (jaren 80, denk ik) die over dit onderwerp gaat. Twee vrouwen, een gewone huismoeder met drie kinderen en een topmodel. Vrouw twee redt een kind van vrouw één door het voor een vrachtwagen weg te duwen en er zelf door geschept te worden, vrouw één krijgt bij het zien hiervan een hartaanval. Gevolg: de huismoeder is dood, maar heeft een perfect gaaf lichaam, het model leeft nog, maar haar lichaam is compleet om zeep. De dokters beslisssen om een hersentransplantatie (dus geen volledig hoofd, maar dit is al complex genoeg) uit te voeren, de hersens van ons topmodel in het lichaam van de huismoeder. Het gevolg is heel verwarrend voor iedereen. De vrouw voelt zich model, maar zit in een absoluut on-modellenlichaam, de vriend van de vrouw herkent haar niet meer, de echtgenoot en de kinderen van de gestorven vrouw zien hun vrouw/moeder rondlopen, maar zij herinnert zich hen absoluut niet enz. Ik weet niet meer hoe de film afliep, noch de titel of namen van acteurs, het spijt me. Misschien eens op Wolfram loslaten ;-) ?
---
Bewerkt door None op Jan 08 12 1:29