Je kent dat wel: je stuurt een mail naar iemand, werkgerelateerd bijvoorbeeld, en sindsdien blijk je in de mailinglist te zitten van een correspondent die je eigenlijk helemaal niet kent. Wekelijks krijg je dan enkele powerpoints: met ‘plezante’ prentjes meestal, maar ook verantwoorde mails met bijvoorbeeld informatie over dode driehoekgevaar. We zijn tussen kerst en nieuw en bij het ongevraagde mailverkeer zit een mail met de titel ‘Binnenkort bij ons?’. Je kan er prat op gaan dat dit geen gezellig mail zal worden: vast iets over de zondvloed, het broeikaseffect of werkloosheid. De mail heeft twee filmpjes als bijlage. De eerste film toont vier gemaskerde mannen. Drie andere - geknevelde - mannen liggen aan hun voeten. Dan wordt ingezoomd op een put: een open graf zo lijkt het. De put staat in brand. Het filmpje is zonder klank maar we zien dat de gemaskerde mannen een boodschap scanderen die vast niet al te aardig zal wezen. Daarna worden de geknevelde mannen met olie overgoten en hoewel ik de rampzalige afloop al kan vermoeden, zie ik onthutst hoe de mannen in de brandende put worden geschopt. Een van de drie springt nog even op in de vuurzee voor hij ineenkrimpt. ‘Binnenkort bij ons?’ Leuke mail. Ik heb plots veel minder zin om het andere filmpje te bekijken. Ik klik daarom over de tijdsbalk heen en laat het filmpje in snelheid voorbijglijden: een man wordt met een mes onthoofd. Opnieuw onthutsend. De banaliteit van het gebeuren treft me nog het meest. Het is me niet meteen duidelijk waarom ik zo van de kaart ben. De kortzichtige boodschap van de mail? De VRT is onlangs gestart met zendtijd voor Moslims. Is de gevolgtrekking dan dat binnenkort in België mensen zullen worden doodgemarteld door extremisten? Nee, dat soort kortzichtigheid doet me niet veel. Het is de wreedaardigheid van de twee filmpjes die me hebben geraakt. De vindingrijkheid die er aan te pas is gegaan om mensen op een pijnlijke en choquerende manier te doden. En ook het feit dat het werd gefilmd en de wereld werd ingestuurd: fucked up. Alleen in actiefilms is sterven spectaculair. Hier blijkt sterven pijnlijk, banaal en triest. De camera als onbewogen getuige. En de hele wereld mag meekijken. Er ligt een boek op mijn nachtkast “Het wrede brein” van Kathleen Taylor dat nog meer wreedheden van de mens zal onthullen. Het zal vast niet al te opbeurend zijn. Daarom luidt mijn nieuwjaarswens dit jaar: vrede op aarde aan alle mensen!