Een hondenleven

Als iets mijn maag doet keren, dan is het dierenleed. Een milkshake van mayonaise, chocolade en cola moet onderdoen aan een blik op een lijdend dier. Recentelijk daagt het lot me wat dat betreft uit. Zo zat ik onlangs op een terrasje te aperitieven als moeder eend het plots in haar hoofd (of moet ik zeggen kop?) kreeg om de drukke baan te willen oversteken met zeven kleine eendjes die haar gedwee volgden. Het bleek een moeilijke klus, en ze besloot wijselijk om toch maar om te keren. Zo bezorgde ze mij toch opnieuw een beetje eetlust.

Bijna dagelijks krijg ik via facebook uitnodigingen voor ‘causes’. Gewoonlijk negeer ik die, vooral omdat ik moeite heb met het beoordelen van de ‘echtheid’ ervan. Die causes variëren van het opkomen voor mensenrechten (niet alleen de benarde situatie van homoseksuelen in diverse landen, maar ook hier in onze voetbalteams), en uiteraard ook frequent voor dierenrechten (tegen het knuppelen van zeehondjes, het gebruiken van honden als doelwit voor gevechtstrainingen, …). Vandaag las ik in de krant dat proeven op levende dieren weldra tot het verleden kunnen behoren. Computersimulaties en virtuele menselijke wezens zouden die harde taak overnemen.

En deze week is Tofino, mijn kat, ziek. Geen eetlust, geen stoelgang, geen apenstreken. Deze ochtend kon de dierenarts me een klein beetje geruststellen. Wellicht heeft hij gewoon rugpijn. Vast door één van zijn apenstreken, dacht ik dan. Tofino heeft een warm nest, en vindt troost op mijn schoot. De schoot van dat aardige mensenwezen. Aardig, want het bezoek aan de dierenarts is me al vergeven. Enkele mensenwezens bevinden zich in de bevoordeelde positie, het bevriend zijn met Tofino. Die kat of hond van de buren is maar niks. Aardig toch. Dat vertrouwen in de mens. Een vertrouwen dat je moet verdienen. Dat dan weer, kan me meteen helemaal opvrolijken.